Consumeetje – Gerdien

Ik klop op haar kamerdeur en loop daarna naar binnen. Ons moeders zit in haar pyjama, met daarover haar rode vest, aan tafel. Haar vriendin R. is op bezoek.

Vroeger gingen de twee dames iedere maandag met z’n tweetjes naar Tuinland. Dronken er eerst een kopje koffie in het tuincafé, liepen een rondje door de winkel, en sloten hun uitje steevast af met een lekker broodje in het tuincafé. Nu komt R., zelf inmiddels ook op leeftijd, trouw eens per twee weken bij ons moeders in De Beuk en brengt elk bezoekje een Gerbera voor haar mee. 

Goud waard, dit soort mensen. 

Met de gezondheid van ons moeders gaat het wat beter, al is ze er nog niet. Het antibioticum heeft een goed effect gehad op de luchtweginfectie. De koorts is weg. Ik vind haar nog wel kortademig, maar ze zit duidelijk beter in haar vel dan een paar dagen geleden. Het vertrouwen dat haar malaise van de afgelopen week met een sisser afloopt, voel ik eerlijk gezegd nog niet.

Ik geef eerst ons moeders een dikke knuffel en daarna geef ik R. drie dikke zoenen. ‘Wat fijn dat ik je weer eens zie!’ zeg ik haar. 

‘Zeg moeders, er komt zo dadelijk een vriend van mij, Jacco, en die is fotograaf. Ik wil namelijk zo graag een mooie foto van jou hebben en ook eentje van jou en mij samen. Hoe vind jij dat, is dat goed?’ vraag ik haar. ‘Oh, dat vind ik prima hoor’ zegt ze luchtig. Ik zeg dat ik Jacco even ga opwachten in de centrale hal. 

Als ik even later met hem op ons moeders kamer kom, is het ijs tussen hem en haar snel gebroken. Hij blijkt een natuurtalent te zijn en sluit naadloos aan bij haar verhalen over ‘vroeger en toen’. In een mum van tijd weet hij te bereiken dat ze zijn foto-opnames ontspannen ondergaat. Sterker nog: ze fleurt helemaal op van de aandacht die er door zijn fotografie naar haar uitgaat. Ik geniet volop mee. 

‘Als jullie de foto’s maar niet in de krant zetten’, zegt ons moeders opeens ondeugend. ‘Ha, daar breng je me op een idee!’ roep ik, ‘en misschien winnen we er dan zelfs wel een prijs mee met zo’n foto van je mooie koppie.’ Ze glundert van oor tot oor. ‘En wat zou jij er van vinden, als we je foto’s publiceren?’ vraag ik luchtig. ‘Best hoor, maar daar wil ik wel voor betaald worden’, repliceert ze snedig. 

Lachend vraag ik waar ze aan gedacht had. ‘Doe maar een consumeetje’ antwoordt ze ad rem. ‘Dat moet u me toch echt even toelichten, mevrouw’ grap ik terug.

‘Dat is een soepje, en doe er dan ook maar een beschuitje met een gekookt eitje bij’, legt ons moeders uit. Geen idee of het klopt, maar ik zeg: ‘We hebben een deal!’ 

Dikke kans dat ik Jacco’s foto’s gebruik voor het boek dat ik ga uitgeven, met daarin mijn verhalen over haar. Of ik haar dàt ga vertellen, weet ik nog niet, maar dat consumeetje staat genoteerd.

Gerdien Breimer (1961) is van oorsprong maatschappelijk werker en later omgeschoold tot personal stylist. Haar moeder Roelien (93) heeft alzheimer. Sinds maart 2015 woont Roelien op een gesloten psychogeriatrische afdeling. De  moeder-dochterband was niet hecht en warm. De ziekte van Alzheimer heeft daar verandering in gebracht. Het heeft de afstand tussen hen verkleind en daar is Gerdien blij mee. Ze blogt over dat wat haar raakt en opvalt tijdens haar bezoeken aan haar moeder.

 

 

Geen reacties op "Consumeetje - Gerdien"

    Plaats een reactie

    Het e-mail adres wordt niet gepubliceerd