Dementie Dichterbij

‘Als projectmedewerker mag ik namens de Tao of Care derdejaars mbo-studenten begeleiden tijdens het project ‘Dementie Dichterbij’. De studenten gaan verhalen ophalen bij mensen met dementie in de eerste fase, thuis in hun eigen omgeving. Dit interview werken ze uit tot een verhaal, dat ze vervolgens op eigen creatieve wijze mogen presenteren aan het eind van het project. Van tevoren zijn de studenten geïnterviewd door een onderzoeker van de Dementie Verhalenbank. Na afloop zal dit nogmaals gebeuren. We zijn namelijk erg benieuwd of de beeldvorming veranderd is na deze ontmoeting. De studenten, die na hun afstuderen voornamelijk in het verzorgingstehuis gaan werken, krijgen over het algemeen te maken met mensen bij wie de dementie al vergevorderd is. Wij denken dat het waardevol is om deze studenten in contact te brengen met mensen die net de diagnose dementie hebben gekregen en ze in gesprek te laten gaan met de mensen voor wie zij soms jaren later zullen zorgen.

Het project gaat begin oktober officieel van start in twee klassen van het ROC TOP in Amsterdam: 27 leerlingen in totaal met allemaal verschillende niveaus, leeftijden en achtergronden. De studenten zitten in de laatste fase van hun studie. Ze zijn druk bezig met afstuderen, school en stage. Past daar wel een project bij? Er is tijdens de kick-off van het project veel weerstand. De studenten zien allerlei beren op de weg. Wat als het niet lukt om in de eigen omgeving iemand te vinden met beginnende dementie? Waar halen ze de tijd vandaan om iemand te interviewen? En met stip op nummer 1: de horror van het vooruitzicht om een verslag van twee kantjes te moeten schrijven blijkt bijna niet te overzien.

Ik merk onmiddellijk dat het mbo zo zijn eigen spelregels heeft, waarvan de allerbelangrijkste is: zeggen wat je doet, maar vooral doen wat je zegt. We zijn stap voor stap begonnen. Al na de eerste les blijkt dat ruim tachtig procent van de studenten iemand heeft gevonden om te interviewen. De eerste interviews hebben zelfs al plaatsgevonden. De rust keert wat terug en het vertrouwen neemt toe. Inmiddels hebben alle studenten hun ontmoeting gehad. Met bloed, zweet en tranen werken ze aan de verslagen. De door de docenten extra ingebouwde lessen Nederlands zijn een welkome aanvulling tijdens dit project. Hier luisteren we samen naar de opgenomen gesprekken en proberen de studenten ze samen te vatten op papier.

De studenten maken voortdurend rake opmerkingen over deze gesprekken en ‘waar het nou echt om gaat’. Het niveau van observatie- en reflectievermogen is echt ontzettend hoog. Als we praten over de ontmoetingen, spreken de studenten vol respect en liefde over de mensen die zij zo’n warm hart toedragen. Knap hoe ze uit de gesprekken de kern halen. Ik begin me af te vragen of dit op papier net zo goed naar voren komt. Mijn collega Iris heeft al vaker benoemd dat de manier van rapporteren in de verzorgingshuizen misschien anders zou moeten, omdat dit niet alleen lastig is maar ook teveel tijd in beslag neemt. Ik denk dat ze gelijk heeft.

Het maken van een verslag hoort nou eenmaal bij de opdracht, dus er wordt doorgezet. Met vallen en opstaan. Ik heb inmiddels geleerd dat dit ook typerend is voor de studenten. Als ik tijdens een projectles een studente help met haar tekst, vertelt ze me tussen neus en lippen door dat ze drie maanden geleden moeder is geworden van een zoon. Terwijl ze me trots de babyfoto’s van het kindje laat zien, bedenk ik me vol bewondering dat ik haar in de afgelopen tweeënhalve maand niet één keer heb gemist tijdens de lessen. Ik complimenteer haar met haar doorzettingsvermogen, maar ze wuift het onmiddellijk weg. Ze wil graag afstuderen, dus zet ze door. ‘En bovendien zijn mensen met dementie soms ook net kinderen’, voegt ze eraan toe. We moeten lachen. Een ding is me inmiddels duidelijk. Het zorgen zit deze studenten in hun ziel. Waarschijnlijk hebben ze nooit anders gedaan. Ze zorgen voor hun broertjes en zusjes, kinderen en soms zelfs voor hun ouders. Jongeren met grotemensenproblemen en –zorgen, denk ik wel eens. Gelukkig is het afstuderen eindelijk in zicht en kunnen deze professionals eindelijk schitteren in de praktijk. Bijna, nog een paar examens en ook nog een bijzonder project afronden. De ’Dementie Dichterbij-trein’ rijdt inmiddels rustig en vol vertrouwen richting de eindpresentatie. En ik mocht mee.’

Rose van Stein is office manager en projectmedewerker bij de Tao of Care

 

Dit project is mogelijk gemaakt door ROC TOP Amsterdam, Vereniging Het Zonnehuis, Leyden Academy on Vitality and Ageing, Stichting RCOAK, Fonds Sluyterman van Loo, M.A.O.C. Gravin van Bylandt Stichting.

1 Reactie op "Dementie Dichterbij"

Plaats een reactie

Het e-mail adres wordt niet gepubliceerd