‘Die afhankelijkheid van anderen vind ik lastig’

De 78-jarige meneer Albers heeft de zorg voor zijn 79-jarige vrouw Rita, die sinds een aantal jaar Alzheimer heeft. Meneer heeft de ziekte van Parkinson. Het echtpaar krijgt een aantal keer per week hulp van thuiszorg en mevrouw Albers gaat twee keer per week naar de dagopvang. De afhankelijkheid van anderen en het aan huis gebonden zijn vallen meneer Albers zwaar.

‘Sinds mijn pensionering heb ik altijd veel vrijwilligerswerk gedaan. Bijvoorbeeld voor de fietsvierdaagse. Ik ben graag actief. Dat wordt nu steeds moeilijker. Ik kan Rita niet goed alleen laten. En als ik eens weg ben, maak ik me zorgen over haar. Gaat ze niet de straat op? Want als ze dat doet, kan ze misschien de weg naar huis niet meer vinden. Daardoor ben ik meer aan huis gebonden. Soms voelt dat eenzaam. Mensen zeggen wel dat je ze altijd kunt bellen als je hulp nodig hebt, maar dat doe je niet zo snel. En ik zie ook wel dat ze niet in de rij staan om met Rita te gaan wandelen. Rita heeft er zelf trouwens geen behoefte aan, die is erg op zichzelf.’

Dwalen over de hotelgang
‘Een jaar of vier, vijf geleden begon het op te vallen dat ze steeds vergeetachtiger werd. Dan was ze haar huissleutels bijvoorbeeld kwijt. Of ze vergat iedere keer haar pincode. Ze vond het zelf niet vreemd. Iedereen vergeet wel eens wat, zei ze dan. Op een zeker moment merkte onze dochter op dat we toch eens naar de huisarts moesten gaan. Tijdens een vakantie in Spanje gingen bij mij de ogen echt open. Midden in de nacht werd ik wakker: Rita was weg. Liep ze over de gang van het hotel. We kwamen bij een specialist terecht en Rita kreeg allemaal onderzoeken. Dan moest ze bijvoorbeeld sommetjes maken en een boom tekenen. Dat vond ze helemaal niet prettig. Toen werd wel duidelijk dat ze een vorm van Alzheimer had.’

Zingen op de dagopvang
‘De kinderen probeerden met ons mee te denken: hoe we zo lang mogelijk in ons eigen huis konden blijven wonen en hoe ze huishoudelijke hulp konden organiseren. We hebben hier verschillende krachten van thuiszorg over de vloer gehad. Dat zorgt voor veel onrust. Verder gaat Rita twee dagen per week naar de dagopvang. Dat vond ze in het begin heel moeilijk, dan moest ze huilen als ze wegging. Nu gaat het beter. Ze zit daar bij een zangkoortje en ze doen spelletjes met elkaar. Ook Bingo, daar houdt ze niet van. Dus ik haal haar altijd wat eerder op.’

Huis te koop
‘Ze vindt het moeilijk om zaken uit handen te geven. Het huishouden heeft ze altijd zelf gedaan. En dat wil ze eigenlijk blijven doen. Dan zegt ze bijvoorbeeld dat zij wel even de boodschappen haalt. Ik blijf dan buiten wachten en zie haar in de supermarkt rondscharrelen. Ze pakt van alles, maar wat we nodig hebben, dat zit er niet bij. Ik heb een planbord voor haar gemaakt waarop staat wat ze wanneer moet doen. Maar doordat ze niet kan onthouden welke dag het is, raakt ze in de war. En dan wordt ze boos op mij.

De mensen van thuiszorg zeggen me dat ik er rekening mee moet houden dat het alleen maar erger zal worden. Het valt me ook zwaar. Ik heb nooit huishoudelijk werk gedaan. Bovendien heb ik Parkinson, waardoor alles voor mij moeilijker wordt. Als ik het met Rita heb over onze toekomst samen, dan komt er niet zo veel uit. We hebben het huis nu te koop gezet en ons aangemeld voor een aanleunwoning bij een zorgcentrum. Dan is hulp wat dichter in de buurt.’

Weinig contact
‘Ik zou graag meer mogelijkheden hebben om erop uit te gaan. Zoals ik vroeger altijd deed. Samen fietsen kan niet meer. Rita heeft een rollator, dus het blijft bij af en toe wandelen. Contact maken met andere mensen vindt ze moeilijk, dat doet ze dan ook weinig. Ik mis het. We gaan nog wel naar de kerk en naar verjaardagen. Maar doordat Rita’s gehoor achteruit gaat, wordt dat ook steeds lastiger. Ik neem het haar niet kwalijk hoor, maar het is wel een zware opgave.

Het is erg onrustig geworden in ons gezin: een hulp die komt om mijn vrouw haar medicijnen te geven of haar te helpen met douchen. En dan staat de taxi alweer klaar om haar naar de dagopvang te brengen. Je wordt een beetje bemoederd en bent afhankelijk van anderen en dat vind ik lastig. Vroeger, als ik ’s avonds thuis kwam, was Rita aan het koken. We hadden ons vaste ritme. Dat is nu weg.’

Alzheimercafé
‘Ik praat hier niet over met andere mensen. Ja, met mijn oudste dochter, die is heel betrokken. Ik weet wel dat er Alzheimercafés zijn, maar om daar naar toe te gaan? Ik merk dat ik me er een beetje voor schaam.  En hoe kan een ander je hier nou bij helpen? Rita en ik moeten het uiteindelijk toch samen doen.’

Geen reacties op "'Die afhankelijkheid van anderen vind ik lastig'"

    Plaats een reactie

    Het e-mail adres wordt niet gepubliceerd