Dodenherdenking – Ineke

Het geluid van de trompet met haar heldere, indringende toon sterft langzaam weg.

De Dam in Amsterdam staat vol mensen.

Vanuit hun stoel kijken de bewoners naar de televisie. Het is acht uur. Het is het begin van twee minuten stilte. De televisie zwijgt. De bewoners praten.

Mevrouw Moorlag: ‘Daar woon ik, ik loop er elke dag.’
‘Het lijkt heel wat, maar stelt niets voor’, mompelt de heer Vroman.
Mevrouw Vellinga kijkt hem een moment aan, knijpt haar lippen samen en verdwijnt weer achter haar krant.

De twee minuten zijn voorbij. De klanken van het Wilhelmus vullen de kamer. Twee bewoners staan op uit hun stoel. Beiden kijken voor zich uit, de een neuriet, de ander zegt niets. ‘Het is wel een leuk liedje geloof ik’,  zegt Mevrouw Bakker.
Dan wordt het weer stil.

Ineke Wielinga blogt over haar schoonmoeder en zeven medebewoners, die hun dagen grotendeels doorbrengen in de gezamenlijke huiskamer. Namen en sommige details zijn veranderd omwille van hun privacy. 

Geen reacties op "Dodenherdenking - Ineke"

    Plaats een reactie

    Het e-mail adres wordt niet gepubliceerd