Het effect van kleine dingen

Dagelijks leven met dementie. Wat dit inhoudt in de vele jaren voordat het verpleeghuis in zicht komt, is iets wat studenten Zorg en Welzijn niet vanzelfsprekend meekrijgen in de praktijk. Maar in één simpele ontmoeting zien, horen, voelen de studenten van ROC TOP hoe kleine dingen het dagelijkse leven tekenen. Het eerste deel van deze verhalenreeks uit het project Dementie Dichterbij laat dit zien.

Rafijene en Delegate gaan op bezoek bij een wat ouder echtpaar met kinderen en kleinkinderen, die helaas ver weg wonen. Meneer was in zijn werkzame leven exportmanager en reisde veel: mevrouw, die enige jaren geleden de diagnose dementie kreeg, werkte jarenlang als analist totdat hun derde kind geboren werd.

Geduld en acceptatie
Sinds de diagnose is hun leven veranderd, geeft het echtpaar aan. ‘Mevrouw praat veel liever over vroeger dan over nu, want daar weet ze simpelweg veel meer over: nu vergeet ze de dingen die gebeuren vaak. Ook is ze snel de draad kwijt en blijft heel lang doorpraten over hetzelfde. Dat verveelde ons. En haar man ook’, schrijven Rafijene en Delegate. Ze merken in hun verslag echter op dat mevrouw haar dementie geaccepteerd lijkt te hebben: ‘Dat blijkt uit het feit dat ze niet boos wordt als ze iets vergeet. Ze kan bijvoorbeeld naar de keuken lopen en dan vergeten wat ze ging halen, maar daar wordt ze niet boos om’, en: ‘als ze met haar kinderen belt en vergeet wat ze wilde vragen, dan blijft ze nuchter. Een paar weken later weet ze misschien wél weer wat ze eerder wilde vragen, legt ze ons uit.’

Ook haar man lijkt tijdens hun bezoek veel geduld te hebben met de geheugenproblemen van zijn vrouw. ‘Als mevrouw in gesprek is met hem, dan vergeet ze binnen twee minuten wat hij verteld heeft. Dat vindt hij niet erg, hij vertelt het gewoon nog een keer. Haar leeftijd bijvoorbeeld: hij had net gezegd dat ze 83 is en toen vroeg ze even later weer hoe oud ze was.’ Enige bewondering voor dit geduld en begrip spreekt wel uit de manier waarop Rafijene en Delegate over het echtpaar scrijven.

Eenzaam
Een heel andere ervaring hebben Manita en Romaana als ze een alleenstaande bezoeker spreken van het Odensehuis in Amsterdam-Zuid. Met zijn 69 jaar woont hij in een eengezinswoning. Als hij over vroeger vertelt, dan zien zij een actieve, rebelse man die van gezelligheid hield. Sinds hij twee jaar geleden van zijn vrouw scheidde en zijn geheugen hem steeds nadrukkelijker in de steek laat, lijkt hij te vereenzamen. ‘Niemand komt hem meer opzoeken. En zelf kan hij niet meer autorijden, dat maakt hem minder mobiel. Hij fietst nog wel; als hij de weg kwijtraakt, rijdt hij terug naar het centrum en vraagt dan naar “het huis met de lucifer”, vermoedelijk een object vlakbij zijn huis dat veel buurtbewoners kennen.’

Geen feest
De studentes schrijven in hun verslag dat ze zich schuldig voelen over het interview met deze voormalige brandweerman. ‘Door onze vragen dacht hij terug aan moeilijke tijden in zijn leven. Toen hij over zijn scheiding vertelde bijvoorbeeld, hoorden we de emotie in zijn stem en in zijn ogen zagen we verdriet.’ Maar het meest geraakt zijn de studentes over iets wat meneer hen vertelt over de feestdagen. ‘Vroeger had hij meer sociale contacten, met wie hij kerst en oudjaarsavond vierde. Nu viert hij geen feest meer, zei hij. Dat raakte ons echt, we hebben hier nog lang over nagepraat.’

 

 

1 Reactie op "Het effect van kleine dingen"

  • comment-avatar
    Mar 10 maart 2017 (02:50)

    Ik weet precies over wie jullie praten. Een heel erg leuke vent, de dementie is nog niet in een gevorderd stadium , dus hij kan echt nog vertellen en als hij dat doet , dan hang je aan zijn lippen. Volgende week gaat hij mee met de zorgpauze als vrijwilliger. En lekker koken dat hij kan. Ik vind het leuk om met hem op te trekken.

Plaats een reactie

Het e-mail adres wordt niet gepubliceerd