Gevallen vrouw

Als Johan en ik onze fietsen op slot zetten, worden we al gespot door een aantal dames in de huiskamer van De Beuk. Ze beginnen enthousiast naar ons te zwaaien als we hun kant op kijken.  We zwaaien driftig terug. 

Een paar minuten later sta ik naast ons moeders, die bij de dames aan tafel zit. ‘Hé moedertje!’ begroet ik haar. Ze kijkt me verbaasd aan. ‘Oh hallo’, klinkt het. Gewillig draait ze haar hoofd van links naar rechts en weer naar links, om mijn drie welkomzoenen te ontvangen. ‘Kijk, ik heb een cadeautje voor je meegebracht’, zeg ik, en leg het pakje voor haar neus op tafel. ‘Pak maar uit’. Voorzichtig peutert ze het dunne papiertje open en er verschijnt een nieuwe pyjama. Een bovenstukje met korte mouwen, wit met lavendelblauwe stipjes, en een effen lavendelblauwe broek. De dames aan tafel slaan verrukte kreetjes: ‘Oh wat een mooie!’ Mevrouw F. zegt dat ik er ook wel zo eentje voor haar mag gaan kopen. Ik geef een dikke knipoog naar haar. Ons moeders zegt dat ze de pyjama snoezig vindt. We passen het bovenstuk terplekke, door het over haar t-shirt heen te trekken. Het past. De pyjama mag blijven. 

Omdat het prachtig warm en zonnig weer buiten is, stellen Johan en ik moeders voor om even naar het stadscentrum te gaan. Van nature is ze een echt buitenmens. Gretig stemt ze met ons idee in. Johan helpt haar in haar rolstoel en ik zet ‘r haar zonnebril en zonneklep op. Zodra ze buiten de zonnewarmte op haar huid voelt, zegt ze hoe heerlijk dat voelt. Ze richt haar hoofd omhoog, om de warme zomerwind op haar wangen te voelen. ‘Wat toch heerlijk’, verzucht ze. Dat herhaalt ze de komende twee uren nog heel vaak.

 Na een kwartiertje rolstoelen we het centrum van Assen binnen. ‘Wat een gezelligheid hier’, zegt ze, terwijl we de volle terrassen van De Markt passeren. De geur van bier en bitterballen prikt in bereikt onze neus.
‘Is hier soms een snackbar in de buurt?’, vraagt ons moeders. ‘Ik voel dat mijn maag wel wat leeg is’, vervolgt ze. Jo en ik kijken elkaar grijnzend aan. Dat wordt dus ergens een frietje te eten, zegt onze blik.
We strijken niet lang daarna neer op het terrasje bij de patatbakker op het Pomp-pleintje. ‘Wil je een ijsje, een patat of een kroket’, vraagt Johan haar. Resoluut antwoordt ze: ‘Patat’.
 

Samen met ons moeders zit ik te wachten tot Johan terugkomt met de bestelling. Met haar hoofd lichtjes achterover en de ogen dicht zit ze in de zon. Haar koude handen legt ze op het aluminium terrastafeltje, zichtbaar genietend van de warmte die dit alles geeft. Opeens zegt ze ‘Hier stond vroeger toch altijd ’n pomp?’ Ik bevestig haar herinnering. ‘En de juwelier, zit die hier ook nog?’ vraagt ze. Ja, die zit er nog, en de bakker trouwens ook. Ik ben – zeker na haar verwardheid van de laatste tijd – even verbluft over zoveel helderheid.

Dan arriveert Johan met de patat. Met haar hand omklemt ze ferm de warme puntzak. Het smullen begint. ‘Mmm, wat is dat toch heerlijk zo’n puutie petat’, verzucht ze. Drentser kan het niet klinken. 

Dan is de ‘petat’ op, en is het tijd om naar huis te gaan. We rolstoelen rustig terug en als we er bijna zijn zegt Johan tegen haar: ‘Houd je nog één keer goed vast Roelien, dit wordt ’t laatste stoep-afritje voor vandaag.’ ‘Dat zal ik dan maar doen’, zegt ze, ‘anders ben ik straks een gevallen vrouw.’ We schieten samen in de lach. Zo ad rem heb ik haar in tijden niet gehoord.

Gerdien Breimer (1961) is van oorsprong maatschappelijk werker en later omgeschoold tot personal stylist. Haar moeder Roelien (92) heeft alzheimer. Sinds maart 2015 woont Roelien op een gesloten psychogeriatrische afdeling. De  moeder-dochterband was niet hecht en warm. De ziekte van Alzheimer heeft daar verandering in gebracht. Het heeft de afstand tussen hen verkleind en daar is Gerdien blij mee. Ze blogt over dat wat haar raakt en opvalt tijdens haar bezoeken aan haar moeder. 

1 Reactie op "Gevallen vrouw"

  • comment-avatar
    Jan 21 augustus 2017 (11:06)

    Dag Verdien
    Geen reacties en dat verbaasd mij. Wat heb je dat mooi geschreven. Ondanks dat je band niet hecht was die je dit toch. Leuk hoe je haar meeneemt en lekker patat gaat eten. Ik weet niet precies wat je doet maar volgens mij was je een goede MW. Mocht je een keer in de buurt zijn van Huize Wezup dan ben je welkom!
    Groet
    Jan ’t Hoen

Plaats een reactie

Het e-mail adres wordt niet gepubliceerd