Met de jas aan – Ineke

Vanavond wanneer ik de huiskamer binnenkom, staat mevrouw Moorlag klaar om te vertrekken. Vandaag draagt zij een lange beige mantel met grote lichtbruine knopen, in het midden, vastgebonden door een ceintuur. In haar rechterhand houdt ze een grote, blauwe canvassen tas stevig vast.

Mevrouw Moorlag is onrustig, opgewonden. Rommelt met haar handen in de tas,  haalt een klein afgescheurd stukje papier tevoorschijn, kijkt me aan en vraagt: ‘Kun je mij naar mijn dochter brengen?’

Ik geef aan dat dit niet mogelijk is, omdat ik met de fiets ben gekomen.

‘Ik moet naar mijn dochter’, herhaalt ze.

‘Vanavond kan het niet, maar morgen waarschijnlijk wel.’

Met dit antwoord is ze duidelijk niet tevreden.

‘Doe niet zo flauw’, speekt ze op boze toon en doet een stap in mijn richting.

Ik vraag hoe het met haar vier dochters gaat. Gelijk vindt er een verandering plaats. Haar gezicht wordt zachter, de bewegingen rustiger. Ze gaat zitten. Ze vertelt over haar dochters. Een woont vlakbij, een in Amerika, waar de anderen wonen, weet zij niet meer.

Dan gaat ze weer staan, pakt het papiertje uit haar tas en vraagt, vriendelijker nu: ‘Kun jij mij naar mijn dochter brengen?’

Ineke Wielinga blogt over haar schoonmoeder en zeven medebewoners, die hun dagen grotendeels doorbrengen in de gezamenlijke huiskamer. Namen en sommige details zijn veranderd omwille van hun privacy.

Geen reacties op "Met de jas aan - Ineke"

    Plaats een reactie

    Het e-mail adres wordt niet gepubliceerd