‘Kleine geluksmomenten maken haar leven de moeite waard’

Ze dwaalt vaak onrustig rond, haar kinderen herkent ze meestal niet. Maar ze kan nog zo genieten van kleine dingen. Het zijn die geluksmomenten die Mieke Oosterveen koestert, die het leven van haar moeder (91) voor haar nog steeds de moeite waard maken.

‘Ik heb een hele lieve moeder. Een echte huisvrouw, zorgzaam en altijd alles keurig en netjes. Na de dood van mijn vader in 2001 vereenzaamde ze langzaam. Ze at steeds slechter en ze kon zich dingen niet meer goed herinneren. Daardoor kregen we steeds meer het idee dat ze dementie had. Toen ze bij een val haar knie brak, hebben mijn zussen, broer en ik besloten dat ze naar een kleinschalig verzorgingshuis moest. Mijn moeder was het daar niet mee eens. Ze was heel boos, ze wilde terug naar haar eigen huisje. Zelf had ze niet door dat ze zo achteruit gegaan was en in die periode was ze vaak bozig en negatief. Achteraf hoort dat gewoon ook bij dementie, maar toen vond ik dat erg lastig.’

Bezoek
‘Mijn moeder woont nu een jaar of acht in het verzorgingshuis. Het gaat goed. Sinds ze daar woont, is ze zeven kilo aangekomen. Samen aan de grote tafel, net als vroeger. Mijn moeder zegt gerust tegen haar buurvrouw aan tafel: “Je moet je boterham opeten hoor.” Mijn broer, zussen en ik hebben een bezoekschema opgesteld, zodat er regelmatig iemand langskomt. Mijn moeder weet wel dat we familie zijn, maar wie wie is, kan ze zich vaak niet herinneren. En als we nog geen vijf minuten weg zijn, weet ze al niet meer dat we langs geweest zijn. Daarom vraagt mijn zus zich wel eens af wat het nut van de bezoeken is. Ook omdat ze lang moet reizen.’

Liedjes zingen, vertellen en spelletjes
‘Het scheelt natuurlijk dat ik een stuk dichterbij woon, maar ik vind het nog steeds heel leuk om naar mijn moeder te gaan. Sinds ze in het tehuis woont, is de boosheid over, is ze heel zacht geworden. We zitten vaak in de gezamenlijke woonkamer. Als we dan een liedje zingen, doet de hele groep mee. Ze kan goed vertellen over vroeger of we doen memorie, om haar te activeren. En zo nu en dan, warempel, dan heeft ze ook nog haar duootje gevonden! Alleen weggaan is soms moeilijk. Dan wil ze mee of wordt ze onrustig.’

Zorgzaam
‘De verzorgers zijn zorgzaam, alleen vaak is er maar één begeleider bij acht of negen bewoners. Soms zijn ze zo een halfuur bezig om iemand uit bed te halen, dan is er dus niemand op de groep. Ze worden ontzettend belemmerd door bezuinigingen, ze hebben veel te weinig tijd om bewoners te activeren. Een spelletje doen komt er niet meer van. Voor de huishoudelijke klusjes, aardappels schillen of de was opvouwen, vragen ze de bewoners gelukkig nog wel.’

Veranderende rollen
‘Zelf heb ik het moeilijk gehad met de veranderende rollen. Dat ik eigenlijk een soort moeder van mijn moeder ben geworden. Toen ze een keer ziek was, heb ik haar naar bed gebracht. Toen ik wegliep zei ze: “Mieke”, want toen wist ze mijn naam nog. “Mieke, mag het lampje aanblijven?” Dat raakte me toen heel erg. Dat besef, ze is nog wel mijn moeder, maar ook weer niet helemaal.’

Geluksmomenten
‘Ze is een paar keer heel ziek geweest. Mijn zus was heel duidelijk: “Ik heb er vrede mee als ze gaat”. Dat gevoel heb ik nog niet. Ik heb niet het idee dat ze lijdt. En als we gaan wandelen kan ze heel erg genieten van de zon, een bloemetje, een mooie boom of een vogeltje. Die momenten koester ik. Natuurlijk weet ik dat ze daarna weer gaat dwalen en onrustig is, maar dat geluksmoment heeft ze dan toch maar weer gehad. Als ze echt lijdt, dan moet het ook niet langer duren dan nodig is. Daar zijn we het als kinderen wel over eens.’

‘Zal ik het ook hebben?’
Dementie komt veel voor in onze familie. Als ik niet weet waar ik de schaar heb neergelegd of als ik niet op een naam kan komen, denk ik weleens: “O jee, zal ik het ook hebben?” Ik zou het heel erg vinden als ik mijn kinderen of man niet meer zou herkennen, maar ik zou geen euthanasieverklaring opstellen. De kwaliteit van leven is nog best goed, maar de kwaliteit van zorg mag niet slechter worden. Ik hoop dat verhalen als de mijne mensen motiveren om de zorg in te gaan, om ervoor te zorgen dat mensen in het laatste stadium van hun leven toch die vrolijke momenten mogen ervaren.’

Geen reacties op "'Kleine geluksmomenten maken haar leven de moeite waard'"

    Plaats een reactie

    Het e-mail adres wordt niet gepubliceerd