Ons moeders – Gerdien

Gerdien Breimer (1961) is van oorsprong maatschappelijk werker en later omgeschoold tot personal stylist. Haar moeder Roelien (92) heeft alzheimer. Sinds maart 2015 woont Roelien op een gesloten psychogeriatrische afdeling. De  moeder-dochterband was niet hecht en warm. De ziekte van Alzheimer heeft daar verandering in gebracht. Het heeft de afstand tussen hen verkleind en daar is Gerdien blij mee. Ze blogt over dat wat haar opvalt en raakt tijdens haar bezoeken aan haar moeder. In haar eerste blog voor de Dementie Verhalenbank stelt ze zichzelf en haar moeder voor.

Roelien werd op 5 oktober 1924 in Beilen geboren. Ze was het  vijfde kind in het gezin van zeven kinderen van haar ouders, Geert en Geesje Bazuin. Haar moeder was een lieve, gastvrije vrouw, haar vader een norse dominante man.

Roelien kon goed leren en dankzij de bemoeienis van het hoofd van de lagere school mocht ze door naar de MULO. Na haar diplomering werkte Roelien op de afdeling Bevolking van de gemeente Beilen.

Rond haar achttiende kreeg ze verkering met Herman, zoon van Tibbe en Marchien Breimer, die de plaatselijke kruidenierswinkel runden. De verkering ging aan en uit, maar Herman hield vol en veroverde keer op keer Roeliens hart. In 1948 trouwden ze en namen de kruidenierswinkel over van Hermans ouders. Hun eerste kind, een zoon, werd in 1949 geboren, en in 1951 en 1953 volgden nog twee dochters. Hoewel het niet meer de bedoeling was geweest, volgde ik in 1961 als nakomer.

Het kruideniersleven was druk en fysiek zwaar. Roelien bestierde de winkel en het gezin, Herman deed het ventwerk bij de boeren in de wijde omgeving. Ze hadden weinig vrije tijd. De bemoeienis van haar schoonmoeder viel Roelien in het begin erg zwaar.

Het gereformeerde milieu waarin het stel zelf was opgevoed, zetten ze als ouders voort. Sterke normen en waarden, waarin ‘dat wat de buitenwereld er van vindt’ belangrijk was, kleurde hun opvoeding. Wie ik als kind was, welke emoties, verlangens of angsten ik kende, was daaraan ondergeschikt. Al vanaf dat ik een jaar of drie ben, herinner ik me de pijn die me dat deed.

Een gevoel niet gezien te zijn in wie ik was, bepaalde uiteindelijk de relatie met mijn ouders.

Ik ontwikkelde een pantser om me te beschermen. Onze relatie werd kil en afstandelijk. Er waren zelfs periodes in mijn leven dat ik niet thuis kwam. Mijn pantser heeft de gevoelsafstand tussen hen en mij jarenlang mede in stand gehouden. Tot mijn negentiende voldeed ik volgzaam aan hun wensen, vooral aan die van mijn moeder.

Daarna ging ik, struikelend, mijn eigen pad.

Nadat ik uit huis ging bezocht ik mijn ouders vanuit een plichtsbesef, ook toen mijn vader was overleden. Naarmate mijn moeder ouder werd, en meer en meer hulp nodig had, zorgde ik steeds meer voor haar. Zonder morren. Het niet te doen, voelde ik niet als een optie. Mijn innerlijke kwetsuren verdwenen er niet door.

Tot de ziekte van Alzheimer zijn intrede deed bij mijn moeder en een onverwacht effect had, op mij.

De verwoestende uitwerking die de ziekte op haar heeft, maakt dat ik haar niets meer kwalijk kan nemen, wil nemen, neem. Ik stel mijn moeder niet langer verantwoordelijk voor mijn pijn. Daarmee is niet alles in mij schoongeveegd, maar mijn onvervulde verlangens en pijn staan niet langer tussen haar en mij in. Het kost me geen moeite om haar een bezoekje te brengen.

Nog ietwat onwennig leg ik mijn arm om haar schouders of kroel door haar haren. Met plezier maak ik een levensboek voor haar. Ik rolstoel haar naar buiten om ergens samen een kroketje te eten. Pas haar de nieuwe kleren die ik voor haar kocht, zoals zij heel vroeger mij de kleren heeft gepast.

Moeiteloos zorg ik voor haar: ons moeders.

Bevrijd.

 Op www.facebook.com/BreimSchrijft zijn eerdere blogs te lezen van Gerdien.

1 Reactie op "Ons moeders - Gerdien"

  • comment-avatar
    Neeltje 17 juni 2017 (09:59)

    Ontroerend! Tijdens mijn werk in de zorg, bij mensen met dementie, heb ik dit vaker zien gebeuren. We denken vaak met afschuw aan de ziekte Alzheimer. En natuurlijk is er verdriet wanneer de ziekte zich openbaart. Maar het heeft zeker ook een andere kant. En die heb ik toch ook heel vaak mogen zien en ervaren. Zeker in mijn werk als miMakker. http://www.mimakkus.nl

Plaats een reactie

Het e-mail adres wordt niet gepubliceerd