‘Onze relatie heeft zich verdiept’

Gerard Smit wil met zijn verhaal een steentje bijdragen aan het verkrijgen van inzichten in de ziekte van Alzheimer.  Zijn vrouw Liz Cramer: ‘Daarmee opent hij zijn en onze deur waarachter de verborgen tragiek van alzheimer schuilt en dat maakt mij ook zo trots op die man.’

Gerard:
‘Veel van die tijd waarin alzheimer opkwam, weet ik niet meer. Ik was hersenwetenschapper en wilde nog een boek schrijven. Toen dat niet meer kon, heb ik naar andere dingen gezocht waar ik blij van zou worden. Ik had al eerder eens geschilderd, en daar ben ik nu veel mee bezig. Mijn familie zegt dat het mooi is, dus dat neem ik dan maar aan. Maar ik ben niet meer de wetenschapper die ik was. Eerst was het moeilijk om dat te accepteren, maar nu is het gewoon zoals het is.
Ik heb het getroffen met mijn familie: mijn vrouw, mijn kinderen. Bij hen kan ik zijn wie ik ben, ook met alzheimer. Zij zijn een hele grote steun voor mij. Dat is heel belangrijk: ik hoef niet te doen alsof. Ook geniet ik van mijn hondje Frogg. Hij is echt mijn hond, ik heb hem uit het asiel gehaald. We gaan vaak samen naar buiten, daar geniet ik van.’

Liz:
‘Ik kreeg een unheimisch gevoel van kleine dingetjes die mij opvielen. Toen de buren mij erop wezen dat hij de hond wel erg vaak uitliet, wist ik: er is meer aan de hand. Achteraf vond ik allerlei aanwijzingen waaruit bleek dat ook Gerard beter wist, toen hij nog ontkende dat er iets niet klopte. Ik vond briefjes die hem aan van alles moesten helpen herinneren, op de computer zag ik dat hij artikelen over dementie had opgezocht.

Natuurlijk houd je hoop, tegen beter weten in. Maar eigenlijk wisten we het al voordat de diagnose was gesteld. De diagnose stellen was eigenlijk als een tentamen doen waarvoor Gerard alleen maar kon zakken. Hij oefende en oefende de testjes. De neurologe was onder de indruk van hem; hij mocht na een paar maanden terugkomen. Dat gaf ons hoop die achteraf gezien waarschijnlijk vals was. Gerard zakte weer voor alle testen. Tja, en dan? Ik associeerde alzheimer met “wilsonbekwaam”, iets wat zó niet bij Gerard paste. Verdriet, machteloosheid, vragen, boosheid, alles liep door elkaar heen. We kregen een trial aangeboden, maar daarvoor hebben we bedankt. De communicatie met hulpverleners verliep knullig, voldeed niet aan onze behoefte. We wilden een euthanasieverklaring voor Gerard regelen nu het nog kon.

De opmerking van een verpleegkundige, dat wij zo bezig waren met Gerards dood in plaats van het leven dat hem nog restte, was voor ons een keerpunt. De jaren die wij samen nog zouden krijgen, wilden wij zo goed mogelijk maken. Voor mijn werk wonen we doordeweeks in een flat in Leeuwarden. Gerard heeft het daar prettiger dan in ons grachtenpand in Gouda, waar hij mij soms kwijt is en waar alles hem herinnert aan wat hij niet meer kan. Onze flat is veel overzichtelijker. En dankzij een zekere berusting kan hij heel erg in het moment leven en daarvan genieten. “Kijk eens hoe mooi die plaid daar op de bank ligt”, zegt hij dan bijvoorbeeld. Als ik thuiskom van mijn werk is Gerard heel uitgelaten. Vaak bel ik twee keer aan: een keer bij de deur van ons flatgebouw en een keer bij onze eigen voordeur. Dan is hij twee keer blij omdat ik er weer ben.

Onze relatie is veranderd. Ik moet alles zelf doen. En over mijn werk praten gaat niet meer. Maar alzheimer heeft ons ook wat gebracht. Onze relatie heeft zich verdiept. Dat had ik nooit verwacht. We zijn erg aan elkaar verknocht en ik heb aan mijn liefdespartner mijn maatje voor het leven overgehouden.’

Gerard Smit kreeg in 2010 de diagnose alzheimer. Zijn vrouw Liz Cramer werkt als organisatieadviseur voor de Proeftuin Dementie Friesland. Ze wonen om die reden afwisselend in Gouda en Leeuwarden.

5 Reacties op "'Onze relatie heeft zich verdiept'"

  • comment-avatar
    Piet van Boxel 31 oktober 2016 (15:24)

    Ik heb met grote bewondering en dankbaarheid naar jullie familie verhaal gekeken. Bewondering voor de liefde, de onderlinge support, de eerlijkheid en realiteitszin, en met veel nadruk voor de bewonderenswaardige wijze waarop Gerard in staat was the essentie van het leven te formuleren en te beleven. Dankbaarheid voor de les die jullie zonder enige opdringerigheid aan ons hebben meegegeven. Een les die mij geleerd heeft op een positieve wijze naar het leven te kijken (ik ben 76) en te leren de natuur (soms zo gruwelijk wreed) niet te weerstaan maar als realiteit te ervaren. Flexibiliteit is de echte vitaliteit, die in staat is geluk te creëren. I dank jullie zeer

  • comment-avatar
    Martine 7 oktober 2016 (23:24)

    Zag net jullie film. Mooi en ontroerend. Er is zoveel liefde in jullie gezin. Hoe pijnlijk ook, en dat zie ik, dat is ook een zegen. Zoiets is toch niet te doen als je alleen bent, als stel. Wat niet wegneemt dat het voor jullie ook heel zwaar was en is. Dank voor het delen.

  • comment-avatar
    Dans 21 september 2016 (00:18)

    Wat een liefde! Overal liefde, nooit gekend van en voor mijn vader..
    Kunst voor en in de liefde…

  • comment-avatar
    Joyce Tostrams 22 februari 2015 (18:07)

    Heb ontroerd jouw/jullie verhaal gelezen. Ik heb hele warme herinneringen aan je Liz. Je bent een prachtig mens. Ik wens je heel warme groetjes. Joyce Tostrams

  • comment-avatar
    Tiny van Alphen 20 januari 2015 (16:20)

    Prachtig verhaal met veel geluk momenten. Mijn man wil het nog steeds niet in zien. Is ook al sinds 4 maanden opgenomen.
    Wordt de laatste maand naar mij toe liever, gelukkig. Dat is ook het moeilijkste dat je niets meer kan bespreken. Heel veel sterkte.

Plaats een reactie

Het e-mail adres wordt niet gepubliceerd