Onzichtbaar

Als ik met Johan bij ons moeders aankom, is er een peutermeisje op bezoek. Ze zit parmantig bij ons moeders en de andere dames aan tafel. Even later loopt ze rondjes en trekt een houten vrachtauto aan een touwtje achter zich aan. In de huiskamer genieten ze van haar onbevangen spel. Sommige dames proberen haar aandacht te trekken. De kleine gaat echter haar eigen weg. Het is ontroerend om te zien.

Omdat het heerlijk weer is, stel ik ons moeders voor om naar buiten te gaan. ‘Wat een verwennerij’, zegt ze. Vest aan, sjaal om, zakdoek en zonneklep mee, daar gaan we.

Johan rolstoelt haar. Ik loop ernaast.

Na een ervaring daarnet op De Beuk, zeggen we zachtjes tegen elkaar, dat sommige Zorgmedewerkers de liefde voor hun vak door de aderen hebben stromen.

‘Ja, dat maakt nog wel verschil, bij de een of de ander’, reageert ons moeders. Verrast kijken Johan en ik elkaar aan. Door de adequaatheid van haar reactie en door het feit dat ze ons gehoord heeft. Haar hoorapparaten doen hun werk goed. Ik grijns. Zacht pratend even iets uitwisselen kunnen we dus niet meer doen.

We lopen een bospaadje in. Ons moeders vindt de herfstige struiken en de bomen prachtig. ‘Als je nooit meer buiten komt, is dit een echte belevenis’, verzucht ze. Ze slurpt alles in zich op. Reageert op wat ze ziet. Is bijzonder alert. Ik zie een heel andere vrouw dan de vrouw die ik zie als ze in zichzelf gekeerd en verstild aan tafel in de huiskamer zit.

We passeren een kinderboerderij, een speelveldje met goals, een vijver. Er kraait een haan. ‘Dat is een krielhaan, dat kun je horen. En wat is het gras daar mooi groen.’ Ze wijst naar de hagen en zegt ‘Die zijn keurig gesnoeid, dat is een kunst hoor. Fijn dat mensen uit de stad hier met hun kinderen kunnen lopen en spelen.’

Ik ben blij dat ze zo geniet, en tegelijkertijd snijdt het door me heen. Het bevestigt mijn gevoel, dat er een wereld in haar leeft die voor ons onzichtbaar is. Niet alleen als gevolg van haar alzheimer, maar ook omdat zij – zich bewust van haar huidige bestaan – zich gelaten schikt in haar lot.

Hartverscheurend vind ik dat.

Onze wandeling sluiten we af op een bankje in de zon. We kijken uit op het verpleeghuis waar ze woont. Ik pel een mandarijntje voor haar. Verrukt verorbert ze de zoete, frisse vrucht. Wijst dan naar het verpleeghuis en zegt: ‘Wat een mooie school staat daar.’

Ik knik.

Gerdien Breimer (1961) is van oorsprong maatschappelijk werker en later omgeschoold tot personal stylist. Haar moeder Roelien (92) heeft alzheimer. Sinds maart 2015 woont Roelien op een gesloten psychogeriatrische afdeling. De  moeder-dochterband was niet hecht en warm. De ziekte van Alzheimer heeft daar verandering in gebracht. Het heeft de afstand tussen hen verkleind en daar is Gerdien blij mee. Ze blogt over dat wat haar raakt en opvalt tijdens haar bezoeken aan haar moeder. 

Geen reacties op "Onzichtbaar"

    Plaats een reactie

    Het e-mail adres wordt niet gepubliceerd