Schuifelend in het nu

Vera van der Hilsts echtgenoot Hans heeft dementie en woont in een kleinschalige woonvorm. Bijzonder beeldend schrijft Vera over het pad langs de afgrond dat zij als zijn echtgenote aflegt, sinds Hans dementie heeft.

‘Vanmorgen in het schrijfcafé maakte ik een collage in mijn journal. Één item sprong eruit: Blijde Boodschap. Ik vroeg wat de boodschap is en schreef er het volgende over:

De Blijde Boodschap is dat het altijd goedkomt. Ja? Maar… Is dat zo? De Blijde Boodschap maakt mij blij, dat wel, en ik weet dat het leven vaak iets anders in petto voor mij heeft dan ik eigenlijk zou willen. Dan is het pad daarheen grillig en loopt langs ravijnen. Ravijnen, zo diep dat ik de grond niet meer zie. Ravijnen, die mij uitnodigen om me over te geven om me te laten vallen. Maar dat wil ik niet. Want ik ben nog niet klaar met dit leven. Ik sta er nog middenin. Met beide benen.  Het pad langs die ravijnen wordt steeds smaller en smaller. Soms schuifel ik op randjes en probeer niet naar beneden te kijken. Ook niet alleen maar omhoog. Naar de blauwe lucht met prachtige wolken en zonsondergangen. Ik zou er duizelig van kunnen worden. En dan val ik toch. Ik kan soms niet om een rotsblok heen kijken en schuifel ik volledig in het nu het pad af, dat ineens veel breder blijkt te worden. Dan haal ik weer adem en voel me opgelucht.

Blijde-Boodschap-die-zegt-dat-het-goedkomt, wanneer komt het goed en als het niet goedkomt zoals ik het wil, kan ik er dan wel links of rechts omheen? Schuifelend, aftastend, een beetje in de richting die ik wel wil? Of heb je nog een grote verrassing voor mij in petto? Want hoe goed is goed? Ik weet dat zorgen maken geen zin heeft, maar Blijde Boodschap, maak je het wel een beetje draaglijk voor mij?’

 

2 Reacties op "Schuifelend in het nu"

Plaats een reactie

Het e-mail adres wordt niet gepubliceerd