Slaapritueel – Ineke

Het is halfacht. Zoals iedere avond is mevrouw Vellinga druk in de weer om op de juiste manier naar bed te gaan. Ze loopt de huiskamer uit, komt terug, gaat weg, komt weer terug. Terwijl zij zo heen en weer loopt, schudt ze haar hoofd, mompelt wat met een mopperige ondertoon.

‘D’r klopt niks van’, zegt ze, terwijl ze de kamer rondkijkt. Haar medebewoners knikken instemmend.

Mevrouw Vellinga is vanavond gekleed in een grijze broek, die ruim om haar magere lichaam valt. Zij draagt een blauwe trui met verticale witte en groene strepen. Ze heeft kort wit haar, draagt een bril waarachter haar ogen alles op lijken te merken.

‘Zit je weer te slapen?’ foetert ze tegen meneer Vroman, die naast haar zit. Ze steekt haar arm half omhoog,  laat hem weer zakken.

Ze vraagt mij of haar kruik al in bed ligt en of ik weet waar haar kamer is. Hierop staat mevrouw De Ruijter op uit haar stoel , loopt naar het midden van de kamer, draait zich om en heft haar handen in een dramatisch gebaar de lucht in terwijl ze zegt: ‘Het is toch verschrikkelijk, dat je niet meer weet waar je kamer is.’

Mevrouw Vellinga antwoordt: ‘O, ik heb hier wel duizend bedden, ik kan slapen waar ik wil.’ Ze hijst zich uit de stoel omhoog, pakt haar rollator en loopt de huiskamer uit.

Ineke Wielinga blogt over haar schoonmoeder en zeven medebewoners, die hun dagen grotendeels doorbrengen in de gezamenlijke huiskamer. Namen en sommige details zijn veranderd omwille van hun privacy. 

Geen reacties op "Slaapritueel - Ineke"

    Plaats een reactie

    Het e-mail adres wordt niet gepubliceerd