Toontje – Gerdien

Ons moeders zit in een van de luie stoelen, met ‘r beentjes op een voetenbankje, als Johan en ik de huiskamer binnenkomen.
Haar zo te laten zitten, is een poging om het vocht in haar benen wat te doen afnemen. Het station van zwachtelen en steunkousen zijn we al gepasseerd vanwege haar verminderde hartfunctie. En een verhoging van de medicatie om vocht af te voeren kunnen haar nieren niet meer aan.
Het lijkt haar allemaal niet te deren, ze zit erbij als een koningin op haar troon.
Naast haar zit mevrouw A., die sinds kort op De Beuk woont en die – zo lijkt het – soepel de lege plek inneemt die is ontstaan na het overlijden van ons moeders verkering.
De zorgzame aandacht van mevrouw A. vind ik lief.

Er is bezoek in de huiskamer. Een jonge vrouw met haar dochtertje van ruim twee is er om kennis te maken. Ze gaat als vrijwilligster een of twee keer in de week langskomen om gezellig een spelletje te spelen met de bewoners of bijvoorbeeld samen een taart te bakken. Geweldig!
Het grootste cadeau dat ze denk ik mee zal brengen, is haar kleine meisje. Ons moeders en mevrouw A. zijn beiden helemaal door haar gegrepen. Dat Johan en ik er zijn, is even niet zo interessant. Geen punt, natuurlijk.

Mevrouw A. reikt haar armen uit naar het kind, om haar te verlokken dichterbij te komen. Nog wat onwennig zoekt het kind de veiligheid van haar moeder. Dat gaat vast nog wel veranderen in de komende tijd.
‘Kun jij je nog herinneren, dat wij zo klein waren?’ vraag ik ons moeders. Ze peinst een tijdje en zegt dan: ‘Nee, daar kan ik me helemaal niets van herinneren.’ Het verrast me, en ik heb een beetje spijt van mijn vraag. Ik stel graag vragen waarop ze het antwoord nog wel weet, omdat ik merk dat ze dat fijn vindt. Soms zit ik ernaast, zoals nu.

Als het bezoek vertrekt, komt mijn zus Marchien binnenlopen.
Haar werk bij de Dagopvang zit erop voor vandaag. Ze waait dan wel vaker even bij ons moeders langs.
Ze vertelt ons moeders over haar recente fietsvakantie, en dat ze toen Kraanvogels heeft gezien. Dat doet een belletje bij Johan rinkelen.
Hij loopt naar de kamer van ons moeders. Daar hangen vijf aquarellen aan de muur, die ons vaders ooit gemaakt heeft.
Johan neemt de schilderijen mee naar de huiskamer en toont ze aan ons moeders. Tot mijn verbazing herkent zij ze direct. Samen bewonderen we vaders kunsten.
Daarna loopt Johan met de kunstwerkjes naar de anderen in de huiskamer. Ook daar oogsten ze loftuitingen.
Mevrouw F. wil er zelfs wel een paar kopen.

Op het moment dat Johan bij ons moeders wegloopt met de schilderijen, draait ons moeders zich richting mevrouw A., die nog steeds naast haar zit.
‘Die schilderijen heeft mijn man gemaakt, dat kon hij heel erg goed’, zegt ze op het ietwat pedante toontje dat ik van haar van vroeger ken. Eigen glorie binnenhalen met successen of verdiensten van haar man of kinderen, daar hoorde die toon ook bij. Ik verfoeide haar toen, als ze dat deed.
Nu glijdt het langs me heen.

Gerdien Breimer (1961) is van oorsprong maatschappelijk werker en later omgeschoold tot personal stylist. Haar moeder Roelien (92) heeft alzheimer. Sinds maart 2015 woont Roelien op een gesloten psychogeriatrische afdeling. De  moeder-dochterband was niet hecht en warm. De ziekte van Alzheimer heeft daar verandering in gebracht. Het heeft de afstand tussen hen verkleind en daar is Gerdien blij mee. Ze blogt over dat wat haar opvalt en raakt tijdens haar bezoeken aan haar moeder. 

Geen reacties op "Toontje - Gerdien"

    Plaats een reactie

    Het e-mail adres wordt niet gepubliceerd