Verhalenbank Psychiatrie online

Hij is er: de Verhalenbank Psychiatrie, het nichtje van de Dementie Verhalenbank dat Floor Scheepers (kinder- en jeugdpsychiater, afdelingshoofd Psychiatrie UMC Utrecht Hersencentrum) het levenslicht liet zien. Scheepers raakte geïnspireerd door het narratieve onderzoek van Anne-Mei The en de Sociale Benadering Dementie die The ontwikkelde. De sociale benadering draait om de wisselwerking tussen drie hoofdvragen die spelen bij mensen met dementie en hun naasten: wat verandert er in mij/mijn naaste, hoe ga ik daarmee om en hoe beïnvloedt het mijn/onze relatie(s)?

In de psychiatrie hebben mensen ook te maken met dynamische en/of chronische aandoeningen waarbij thema’s als schaamte, stigma en rolveranderingen een rol spelen. De aanpak van Anne-Mei The (van verhalen, naar patronen, naar inzichten, naar oplossingen) kan helpen om een bredere blik te ontwikkelen op psychiatrische problemen. De Verhalenbank Psychiatrie werd dan ook opgezet naar het voorbeeld van de Dementie Verhalenbank. Door persoonlijke, dagelijkse ervaringen van mensen met een psychiatrische aandoening, naasten en zorgprofessionals te onderzoeken kan het zorgaanbod beter worden afgestemd op de daadwerkelijke behoeftes van de mensen om wie het gaat. Worden de drie ‘hoofdvragen’ uit de sociale benadering voldoende beantwoord m et het huidige zorgaanbod voor psychiatrische patiënten en waar/hoe kan dit beter? De Verhalenbank Psychiatrie is een instrument om antwoord te vinden op deze vragen.

Via de website kan iedereen zelf een verhaal insturen.

1 Reactie op "Verhalenbank Psychiatrie online"

  • comment-avatar
    Ed van Hoorn 28 mei 2017 (10:37)

    Het is natuurlijk hartstikke goed dat in de ggz de dwingende narratief van de medische metafoor gerelativeerd wordt, zo is er nog een kans voor deze sleetse sector waar geen enkele theorie houdbaar blijkt. Maar wat niet mag ontbreken is de vraag wat er dan met iemands narratief (N=1) gebeurt in de context van de ggz die het tegengestelde is van machtsvrij en die vorm en inhoud van de communicatie dicteert. Om nog maar te zwijgen van de massaal toegediende medicatie die juist alles diffuus maakt in plaats van helder. Meer narratieven, een bewonderenswaardige switch maar wel een in een zeer beladen context. Met het ‘toelaten’ van meerdere, nieuwe narratieven zouden er ook nieuwe contexten, nieuwe gesprekspartners, nieuwe kennis moeten ontstaan. Als dat alles buiten beschouwing wordt gelaten en de ontwikkeling binnen de hierarchische blik van de ggz geperst wordt, stelt het niks voor.

Plaats een reactie

Het e-mail adres wordt niet gepubliceerd