Verrassingen – Gerdien

In de huiskamer geurt het heerlijk naar brood als ik binnenkom. In de broodmachine die op het aanrecht staat zie ik door het kijkglaasje een prachtig brood rijzen.

Alle bewoners zitten in de huiskamer aan de koffie met een plakje ontbijtkoek met boter. De kanariepiet kwettert, de heer J. leest de krant, mevrouw T. zit met haar krulspelden in en vrijwilligster B. bereidt een tweede kopje koffie voor. Er hangt een knusse sfeer.

Ik loop naar ons moeders toe om haar te begroeten. Ze is verbaasd dat ik naast haar sta. ‘Hoe wist je dat ik hier was?’ vraagt ze. Het is onderhand de standaard openingszin die ik te horen krijg. ‘Ik wist het gelukkig,’ antwoord ik. ‘Nou zeg dat wel,’ zegt ons moeders.

Nadat ik iedereen begroet heb, nestel ik me naast ons moeders aan tafel.

‘Er komt zo een vriend van me, Jacco heet hij, die komt foto’s van jou en mij nemen. Hoe vind je dat?’ ‘Oh, dat vind ik wel leuk,’ zegt ze. ‘En dan heb ik nog een verrassing voor je. Tibbe komt ook zo op bezoek.’

Ze neemt het voor kennisgeving aan dat haar zoon uit Renkum naar haar toekomt.

‘Waar ben ik hier?’ vraagt ze opeens.

‘Je bent in De Wijde Blik, een wooncentrum voor ouderen die niet meer zelfstandig wonen kunnen wonen,’ leg ik uit. ‘Je woont hier en we bevinden ons nu in de gezamenlijke huiskamer.’ ‘Heb je daar wel eens van gehoord, van De Wijde Blik?’ vraag ik. ‘Ja hoor, die staat toch aan de Esweg hier in Beilen?’ zegt ze.

Ze duidt op het vroegere bejaardentehuis in haar geboortedorp. Dat zeg ik uiteraard niet, maar antwoord: ‘Klopt helemaal Roeltje.’

Haar vraag ‘Waar ben ik hier’ zal nog menig keer klinken deze morgen.

Jacco arriveert en in zijn kielzog mijn broer Tibbe. De laatste heeft een grote bos bloemen voor ons moeders bij zich.

Ze slaat verrukt kreetjes en roept: ‘Och wat een prach-ti-ge bos!’. Zoekt in haar geheugen de namen van de bloemen die ze ziet, maar vindt ze niet.

‘Wat een aandacht, is ze soms jarig?’, vraagt mevrouw F.

‘Zo lijkt het wel he? Maar nee hoor, ze is niet jarig,’ zeg ik.

Later op de ochtend, als ook zij bezoek heeft van haar dochter, hoor ik mevrouw F. tegen haar dochter zeggen ‘Zorgen jullie ook zo goed voor mij als zij voor hun moeder?’ en lach ik in stilte een beetje.

Vrijwilligster B. heeft inmiddels Mens-erger-je-niet op tafel gezet. De hele tafel heeft zin om mee te spelen.

Jacco schiet ondertussen de hele tijd foto’s. Ons moeders is weliswaar volkomen kwijt dat we al eerder zo’n fotosessie hadden, maar heeft wel opnieuw feilloos in de peiling dat zij het middelpunt van zijn belangstelling is. Als een statige dame ondergaat ze het met zichtbaar plezier.

‘Kunt u ook van mij een foto maken en dan zorgen voor een afdruk?’ vraagt mevrouw G. plots aan Jacco. Ze schrikt een beetje van haar eigen vraag en krijgt er een kleur van.

‘Dat komt dik in orde,’ zegt hij.

We willen tot slot nog een paar portretfoto’s maken van ons moeders. Tibbe en ik lopen daarom met haar naar het zithoekje aan het eind van de afdelingsgang.

Terwijl we er gaan zitten zegt ons moeders: ‘Kwamen we hier vroeger niet om een terrasje te pakken?’

Broer en ik kijken elkaar grijnzend aan. Ze duidt op alle keren dat – bij mooi weer – de deur aan het eind van de gang openstaat en er toegang is tot de omsloten tuin. Daar heeft ze al menig middag met de andere dames heerlijk in de zon gezeten.

Dus zeg ik: ‘Klopt helemaal Roelien.’

Gevieren lopen we terug naar de huiskamer en helpen ons moeders op haar plek aan tafel. Als Jacco hurkt om afscheid van haar te nemen zegt hij: ‘Ik kom nog een keertje weer hoor.’

Ze pakt verrast met beide handen zijn hand vast en zegt vanuit haar tenen: ‘Oh dat zou ik heel fijn vinden.’

Gerdien Breimer (1961) is van oorsprong maatschappelijk werker en later omgeschoold tot personal stylist. Haar moeder Roelien (93) heeft alzheimer. Sinds maart 2015 woont Roelien op een gesloten psychogeriatrische afdeling. De  moeder-dochterband was niet hecht en warm. De ziekte van Alzheimer heeft daar verandering in gebracht. Het heeft de afstand tussen hen verkleind en daar is Gerdien blij mee. Ze blogt over dat wat haar raakt en opvalt tijdens haar bezoeken aan haar moeder.

Geen reacties op "Verrassingen - Gerdien"

    Plaats een reactie

    Het e-mail adres wordt niet gepubliceerd