Vestje – Ineke

Hilde staat gelijk op wanneer ik binnenkom. Ze volgt mij naar de keuken, waar ik een kop koffie voor mijzelf inschenk. Mijn groet beantwoordt ze met een vragend gezicht.

‘Dag Hilde’, ik zeg het nog een keer.

‘Ja’,  zegt ze zacht. Ze loopt mij achterna, gaat met een lege stoel tussen ons in, op de stoel naast mij zitten. Ze draagt een donkerblauwe broek met een vouw in het midden, een roze shirt en daar overheen een donkerroze vest. Het vest heeft een rits.

Gelijkmatig, trekt Hilde de rits naar beneden, naar boven, open en dicht.

Een tijdje later, gaat het vest uit en begint het vouwritueel. Het vest wordt uitgespreid over haar schoot. De linker en rechter mouw wordt naar buiten gevouwen. Naar binnen, naar buiten, keer op keer.

Weer later legt zij het vest op de stoel tussen ons in, de ene mouw over de leuning naast haar, de andere over de mijne.

Zij kijkt mij aan, indringend.

Ik zeg: ‘Dankjewel.’

Ineke Wielinga blogt over haar schoonmoeder en zeven medebewoners, die hun dagen grotendeels doorbrengen in de gezamenlijke huiskamer. Namen en sommige details zijn veranderd omwille van hun privacy. (Foto: stockfoto onder Creative Commons-licentie)

Geen reacties op "Vestje - Ineke"

    Plaats een reactie

    Het e-mail adres wordt niet gepubliceerd