Uit volle borst – Gerdien

De tafel waar ons moeders altijd aan zit in de huiskamer, heeft een nieuwe plek. Hij is nu zo neergezet, dat er minstens zes mensen om heen kunnen zitten. Zelfs nog wel meer, zo blijkt als we er binnen stappen.

Ons moeders zit aan de ene korte zijde van de tafel, aan de andere zit mevrouw F. en met naast ‘r haar zus die op bezoek is. Aan de linker lange zijde zitten mevrouw W. en mevrouw A. gezusterlijk naast elkaar. Tegenover hen zit mevrouw R., met naast haar een onbekende meneer.

Ik kus ons moeders ter begroeting op haar wang. Alle anderen in de huiskamer schud ik de hand en noem hen bij hun naam. De meesten zijn verrast dat ik die weet. Evengoed wordt mijn hand gretig ontvangen en door hun handen omsloten.

Johan schuift een krukje links naast ons moeders en neemt erop plaats. Ik rol haar rollator rechts van haar en ga daar op zitten. De tafel is nu rondom gevuld.

De onbekende meneer blijkt de dominee te zijn van mevrouw W., die hier onlangs is komen wonen. De dominee blijkt ons moeders ook goed te kennen: ze kerkte voor haar verhuizing naar De Beuk altijd in zijn kerkgemeenschap. ‘Je was een van zijn schaapjes’, zegt Johan tegen haar. Zijn grapje komt niet bij haar over.

‘Wat bijzonder dat je jouw vroegere dominee hier zo maar tegenkomt’, zeg ik tegen ons moeders. ‘Jij kerkte toch altijd in De Bron, is het niet?’ vraag ik haar. Haar bevestigende antwoord komt niet erg geloofwaardig op me over. ‘Dat klopt. Die stond aan de Hekstraat. Daar liepen we elke zondag naar toe om naar de kerk te gaan. Dat deed je in die tijd gewoon’, zegt ze.

Haar herinnering hoort bij een tijd ver voor deze dominee, toen ze als jong mensenkind in Beilen woonde. Ik laat haar in haar waarheid.

Na een tijdje vertrekt de dominee en neemt van iedereen aan tafel afscheid. Als hij ons moeders de hand schudt, hoor ik haar plechtstatig tegen hem zeggen ‘dank u voor uw bezoek’. Inwendig schiet ik in de lach.

Inmiddels zijn er nog meer dochters bij hun moeders op bezoek gekomen. Ook mijn zus Marchien is aangewaaid.

In de huiskamer gonst het van gezelligheid.

De dochter van mevrouw F. heeft hartige koekjes meegebracht. Ze zet ze in een schaaltje midden op tafel. Daar past prima een advocaatje met slagroom bij, besluiten we.

Op dat moment rolstoelt de dochter van mevrouw T. haar moeder de huiskamer binnen. ‘Is er wat te vieren?’ vraagt ze, terwijl haar moeder met glunderoogjes verlangend naar de advocaat kijkt. ‘Het is vandaag en dat moet gevierd worden’, zeg ik lachend tegen haar.

Als iedereen voorzien is van een advocaatje of glaasje fris begin ik een liedje te zingen. Nou ja, beter gezegd: ik zing wat strofes van liedjes uit vroeger tijden. Als om een beginnetje te maken. Dat werkt.

Het is verbazingwekkend hoe foutloos sommige vrouwen de teksten uit hun hoofd kennen. Zonder gêne zingen ze, als het zo uit komt, zelfs in hun eentje een heel lied. Vol overgave, uit volle borst.

Ons moeders zit wat afwezig mee te mummelen. Ook dat mag.

Gerdien Breimer (1961) is van oorsprong maatschappelijk werker en later omgeschoold tot personal stylist. Haar moeder Roelien (92) heeft alzheimer. Sinds maart 2015 woont Roelien op een gesloten psychogeriatrische afdeling. De  moeder-dochterband was niet hecht en warm. De ziekte van Alzheimer heeft daar verandering in gebracht. Het heeft de afstand tussen hen verkleind en daar is Gerdien blij mee. Ze blogt over dat wat haar raakt en opvalt tijdens haar bezoeken aan haar moeder. 

 

Geen reacties op "Uit volle borst - Gerdien"

    Plaats een reactie

    Het e-mail adres wordt niet gepubliceerd