Wie ik ben – Gerdien

Tijdens mijn boodschappenrondje door het centrum van Assen zie ik in de verte twee jonge knullen in gele shirts staan. Ze spreken voorbijgangers aan. Als ik hen voorbij wil lopen, stapt een van hen ook op mij af. In een flits herken ik het logo van Alzheimer Nederland op zijn t-shirt.

‘Aan mij heb je niks’, roep ik hem vrolijk toe, ‘ik ben al donateur van de club’. ‘Maar dat is toch geweldig!’ reageert hij enthousiast, ‘en hoe vaak doneert u?’.

Ik vertel hem dat we elke maand een vast bedrag doneren.

‘Dat is voor de organisatie het meest gunstig. Prachtig dus’, zegt ie.

Dan vraagt hij hoe ik ertoe gekomen ben om donateur te zijn. Ik vertel hem dat mijn moeder alzheimer heeft en dat daarmee de akelige ziekte heel dichtbij is gekomen. Daardoor leerde ik ook Alzheimer Nederland kennen en was donateurschap een logische stap.

Hij luistert aandachtig naar me. Zijn kompaan is ondertussen bij ons komen staan.

Dan houdt hij een groot wit bord voor me omhoog. Aan de bovenkant lees ik: ‘Welke herinnering wilt u nooit vergeten?’, eronder zijn allemaal post-it briefjes geplakt. Sommige zijn leeg, andere zijn beschreven.

‘Wilt u met ons delen, welke herinnering dat voor u is?’, vraagt hij.

Dat wil ik, en begin na te denken. Ik vind het een intrigerende en tegelijkertijd lastige vraag. ‘Poeh, dat schud ik niet zomaar uit mijn mouw’, verzucht ik. ‘Welke herinnering is dat voor jou?’, vraag ik de kompaan.

Die vertelt dat hij – sinds hij student is – niet zo heel vaak meer in zijn ouderlijk huis komt. Maar als hij na lange tijd weer eens gaat, hij tijdens zijn reis al reikhalzend uitkijkt naar zijn gitaar die hij zelf gebouwd heeft en die hij daar bewaart. Een overweldigend fijn gevoel geeft hem dat.

‘En welke is het voor jou?’, vraag ik mijn aanspreker.

‘Dat mijn moeder genezen is van kanker’, zegt hij vol overtuiging, ‘dat wil ik nooit vergeten’.

We kijken elkaar recht aan. Ik heb het gevoel dat ik hem in zijn ziel kijk.

‘Prachtig’, zeg ik ontroerd.

Omdat ik zelf nog niet heb kunnen bedenken welke herinnering ik nooit wil vergeten, besluit ik verder te gaan en onderweg na te denken.

‘Op mijn terugweg kom ik bij jullie terug met mijn herinnering. Hand op mijn hart’, zeg ik.

‘Tot straks dan’, zeggen ze.

Als ik tien stappen van ze verwijderd ben weet ik klip en klaar wat ik nooit vergeten wil. Ik keer me om, en loop naar hen terug.

Ik krijg een pen en schrijf op een leeg post-it papiertje

‘WIE IK BEN’.

‘Wow, die raakt de kern’, zegt mijn aanspreker.

We kijken elkaar aan.

Ik knik en loop glimlachend verder.

Gerdien Breimer (1961) is van oorsprong maatschappelijk werker en later omgeschoold tot personal stylist. Haar moeder Roelien (92) heeft alzheimer. Sinds maart 2015 woont Roelien op een gesloten psychogeriatrische afdeling. De  moeder-dochterband was niet hecht en warm. De ziekte van Alzheimer heeft daar verandering in gebracht. Het heeft de afstand tussen hen verkleind en daar is Gerdien blij mee. Ze blogt over dat wat haar raakt en opvalt tijdens haar bezoeken aan haar moeder. 

 

Geen reacties op "Wie ik ben - Gerdien"

    Plaats een reactie

    Het e-mail adres wordt niet gepubliceerd