Wilsonbekwaam, dus geen euthanasie

Denise Grosjean-Elders (31 jaar) heeft een aantal jaar voor haar dementerende schoonvader gezorgd. Dat deed ze naast de zorg voor twee kleine kinderen, tot de situatie echt onhoudbaar werd. Nu is haar schoonvader opgenomen in een verpleeghuis. Denise weet dat hij euthanasie wil, maar dat wordt hem geweigerd omdat hij wilsonbekwaam is verklaard.

‘Toen ik mijn man leerde kennen, woonde hij bij zijn vader. Ik ben erbij ingetrokken, met mijn zoontje. Het viel me op dat hij erg vergeetachtig was. Dat werd steeds erger. Hij liet bijvoorbeeld de friteuse aanstaan als wij weg waren. Of hij zette een kant-en-klaarmaaltijd met plastic en al in de oven. We konden hem gewoon niet meer alleen laten. Het werd wel zwaar ja, met ook nog twee kleine kinderen erbij.

De huisarts heeft de signalen nooit serieus genomen, zei dat er niets aan de hand was. Die man zat te wachten op zijn pensioen en deed niet meer zo veel. Ik ben via via in contact gekomen met een geriater. Die heeft mijn schoonvader toen getest en constateerde Alzheimer.’

Mentale klap
‘Op een bepaald moment werd hij agressief naar de kinderen. Dat was voor mij de druppel. Hij is toen uit huis geplaatst. Ik vond dat wel heel moeilijk, maar het kon gewoon echt niet meer. Hij zei iets van “Best, ik heb mijn hele leven al opgesloten gezeten, dus waarom nu niet.” Als kind heeft hij in verschillende tehuizen gewoond. Dat hij nu weer naar een tehuis moest, was natuurlijk wel een klap voor hem. Daarom hebben we het zo lang mogelijk uitgesteld.’

Helpende hand
‘Hij woont nu in een verpleeghuis hier in de buurt. Daar bezoek ik hem zo’n drie keer per week. Het is kleinschalige zorg. Dat betekent dat bewoners veel zelf moeten doen. Helpen met koken en wassen en zo. Maar vaak kunnen ze dat helemaal niet. Ik doe de was voor mijn schoonvader en help waar mogelijk. Er is maar één verpleegkundige voor zeven bewoners, wat natuurlijk veel te weinig is. Ze moeten alles doen: de mensen uit bed halen, verschonen. Dat is loodzwaar voor zo’n verpleegkundige. Je ziet ook wel dat er veel in de ziektewet belanden. Als familie moet je bijspringen.’

Afscheid nemen
‘Er is veel onrust. Mijn schoonvader is sinds zijn opname in 2013 al vier keer verhuisd binnen de zorginstelling. Daardoor is hij erg achteruit gegaan. Toen ik een poosje niet was geweest, herkende hij me niet meer. Dat doet echt pijn. Je neemt dan eigenlijk al afscheid. Gelukkig hebben we nu een prettige verpleegkundige als contactpersoon. Het is wel jammer dat ze het altijd zo druk heeft. Dat komt door al die bezuinigingen. Zo wil je toch niet oud worden. De overheid kan dan wel zeggen dat je zelf je ouders moet verzorgen, maar dan moet er ook wel een plek zijn waar dat kan. Bovendien kun je niet alles zelf doen. Ik heb ook nog kinderen en ik werk erbij.

Soms nemen we mijn schoonvader mee naar buiten voor een wandelingetje, hoewel hij dat nauwelijks volhoudt; over een klein stukje doet hij een uur. Aan de andere kant is het fijn voor hem om er even uit te zijn. Ik vind dat oude mensen te makkelijk worden weggestopt. Iedereen heeft het te druk. Dat is heel erg. Je kunt er toch niets aan doen dat je Alzheimer hebt.’

Geen kasplantje
‘Hij is niet gelukkig, dat is wel duidelijk. Hij zegt ook vaak dat hij daar niet meer wil wonen. Of zoiets als: “Gaan jullie me nu weer opsluiten?” Toen mijn schoonvader nog goed was, heeft hij een wilsbeschikking opgesteld: dat hij euthanasie wilde als hij Alzheimer zou krijgen. Zijn eigen moeder had namelijk ook Alzheimer en hij wilde zelf niet zo eindigen. “Ik wil geen kasplantje worden”, zei hij dan.

Die verklaring vond ik nadat hij was opgenomen. Volgens de artsen is die verklaring niet geldig, omdat hij nu wilsonbekwaam is. Dat vind ik nogal krom.’

Niet alles wegbezuinigen
‘Er zou meer onderzoek gedaan moeten worden naar Alzheimer, zodat ze medicijnen kunnen ontwikkelen tegen deze ziekte. Dan hoeven mensen niet zo onwaardig te sterven. Zolang er geen medicijnen zijn, moeten we het ermee doen. Maar laat de overheid dan alsjeblieft niet de hele boel wegbezuinigen. Laten we het een beetje dragelijk houden.’

Op de foto een van de schilderijen die Denises schoonvader maakte in het verpleeghuis. Het staat bij haar thuis in de woonkamer.

4 Reacties op "Wilsonbekwaam, dus geen euthanasie"

  • comment-avatar
    Denise Grosjean-Elders 12 juni 2016 (23:36)

    Hoi Hans,

    Excuses ik zie nu pas dat ik een reactie van u heb hopelijk ziet u dit nog en bent u niet te hard achteruit gegaan. Is het inmiddels al gelukt met de huisarts? De wet is gelukkig al een beetje aangepast. Ben erg benieuwd.
    Met vriendelijke groet,

    Denise Grosjean-Elders

  • comment-avatar
    hans 10 juli 2015 (12:13)

    Hallo Janine,

    Contact is prima……

    Groetjes Hans

  • comment-avatar
    hans de graaf 2 mei 2015 (12:23)

    Hallo Denise,

    Even mijn eigen voorstellen, ik ben hans, en weet sinds 2 maanden dat ik dementie heb.
    Wat voor een dementie weet ik niet en dat wil ik ook niet weten.
    Mijn vader had alzheimer en parkinson en een wilsverklaring!
    Ik heb de directie van het verzorgingshuis gevraagd om euthanasie toe te passen, maar liep steeds tegen een hoop muren op,
    want mijn vader was nu wilsonbekwaam.
    Mijn vader is 83 jaar geworden en heeft geen mooie dood gekregen. Het had allemaal zo vredig kunnen lopen.
    maar net wat jij zegt; het is zo krom.

    Ik zit nu zelf ook met die rot ziekte en ben bang wat mij te wachten staat!
    Ik heb met mijn huisarts over euthanasie gehad en hij vindt het goed dat ik er nu ben over begonnen,zoals hij zegt; je bent er vroeg mee gekomen nu weet je het nog.
    Maar ja,????????

    Ik hoop dat de overheid hier iets aan gaat doen, intussen is het gewoon afwachten.

    Met vriendelijke groet, Hans

    • comment-avatar
      Janine 23 juni 2015 (16:37)

      Hans, wat een verhaal heb jij. Heel graag zou ik contact met je willen, mag dat?

Plaats een reactie

Het e-mail adres wordt niet gepubliceerd