Worsteling – Ineke

Mevrouw de Ruijter zit op de stoel. Haar gezicht heeft een verdrietige uitdrukking.

‘Ik, ik’, begint ze, ‘ik weet, ik weet niet…’

Haar linkerarm zwaait omhoog, valt weer omlaag.

‘Ik ben vierentachtig, zesenveertig, negenennegentig, zevenenveertig jaar en dan weet je het wel.’

‘Jij, daar.’ Nu klinkt haar stem hard en boos: ‘Jij daar!’ Ze wijst met haar arm naar Hilde.

‘Ga daar zitten, vooruit.’ Ze zwaait met haar arm naar de andere kant van de huiskamer.

De sussende stem van de verzorgende lijkt haar alleen maar bozer te maken.

‘Ik zeg gewoon wat ik vind. Ik draai er niet om heen.’

Dan verwaait de boosheid. Verdriet en ergernis verdringen elkaar.

‘Verdorie, waarom vergeet ik zoveel? Stom, ik kom er niet op.’ Ze buigt het hoofd en slaat zichzelf hard op haar been.

Ze heft het hoofd omhoog, opent haar armen en handen in een breed gebaar en zegt, berustend nu:

‘Maar wat wil je, ik ben vierennegentig jaar.’

Ineke Wielinga blogt over haar schoonmoeder en zeven medebewoners, die hun dagen grotendeels doorbrengen in de gezamenlijke huiskamer. Namen en sommige details zijn veranderd omwille van hun privacy. 

Geen reacties op "Worsteling - Ineke"

    Plaats een reactie

    Het e-mail adres wordt niet gepubliceerd