De zon breekt door – Ineke

Oh, oh, ik weet het niet meer’, begroet mevrouw Bakker mij wanneer ik de huiskamer binnen kom.

‘Wat gaat er gebeuren? Wat moet ik doen? Wat wordt er van mij verwacht?’

Ik probeer haar gerust te stellen door te vertellen ze niets hoeft te doen, dat we gezellig een kopje koffie met elkaar gaan drinken. Dat helpt niet.

‘Oh, oh ik ben helemaal “seupel”. Ik ben aan het bibberen en beven.’ Haar woorden trillen de ruimte binnen.

Mevrouw Vellinga vraagt: ‘Wil je mijn koekje?’ Ze houdt het lekkernij voor het gezicht van haar buurvrouw. Deze veert op, grist het koekje weg en eet het snel op.

De stilte is van korte duur.  ‘Oh, oh wat moet ik toch doen? Ik weet  niets meer. In mij hoofd voelt alles zo raar. Ik word er helemaal “seupel” van’. Het gaat zo maar door. Geruststellen werkt niet. Het is tijd voor een ander aanpak.

Met luide stem jammer ik: ‘O, o het is zo vreselijk, het is verschrikkelijk. Oh, oh, ik kan er niet tegen.’

En dan gebeurt het. Ze kijkt mij aan en schiet in de lach.

Ineke Wielinga blogt over haar schoonmoeder en zeven medebewoners in een verpleeghuis, die hun dagen grotendeels doorbrengen in de gezamenlijke huiskamer. Namen en sommige details zijn veranderd omwille van hun privacy. (foto: David, Well Happy Peaceful)

Geen reacties op "De zon breekt door - Ineke"

    Plaats een reactie

    Het e-mail adres wordt niet gepubliceerd