‘Zou ik hun glimlach nog voelen in mijn hart?’

Mijn naam is Francien van Breda, leeftijd 55 jaar.

Stel je voor als ik later zou gaan dementeren, hoe zal het proces gaan verlopen.

Gaat het geleidelijk aan, heb ik het niet in de gaten , maar merk ik het van mijn omgeving.

Zou ik het via een diagnose willen weten, mevrouw we hebben dementie bij u geconstateerd.

Misschien moet u alvast wat maatregelen gaan treffen.

 

Ben ik op dat moment alleen , of leven we nog samen.

 

Zou het een gevoel  van mist in mijn hoofd zijn , de ene dag herken ik veel en de andere dag denk waar ben ik.

Als mensen om mijn heen gaan vervagen , zou ik hun glimlach nog herkennen , en voelen in mijn hart.

En de seizoenen nog herkennen , en ruiken het voorjaar komt eraan.

En de smaak van heerlijke aardbeien proeven.

 

Wat lijkt het me beangstigend om de weg kwijt te raken, en niet weten hoe ik het kan uitleggen waar ik woon.

Op dat moment is voor mij een vertrouwde plaats fijn , thuis , of misschien in een gesloten afdeling.

 

Waar ik mijn rondje kan lopen zonder te verdwalen.

En het voelen van warmte van een liefdevolle aanraking.

 

 

 

Geen reacties op "'Zou ik hun glimlach nog voelen in mijn hart?'"

    Plaats een reactie

    Het e-mail adres wordt niet gepubliceerd